Msza św. w klasycznym rycie rzymskim - trydencka
N
Pn
Wt
Śr
Czw
Pt
S
28
29
30
1
2
3
4
Wydarzenia dla kwiecień

28

Wydarzenia dla kwiecień

29

Wydarzenia dla kwiecień

30

Wydarzenia dla maj

1

Wydarzenia dla maj

2

Wydarzenia dla maj

3

Wydarzenia dla maj

4

5
6
7
8
9
10
11
Wydarzenia dla maj

5

Wydarzenia dla maj

6

Wydarzenia dla maj

7

Wydarzenia dla maj

8

Wydarzenia dla maj

9

Wydarzenia dla maj

10

Wydarzenia dla maj

11

12
13
14
15
16
17
18
Wydarzenia dla maj

12

Wydarzenia dla maj

13

Wydarzenia dla maj

14

Wydarzenia dla maj

15

Wydarzenia dla maj

16

Wydarzenia dla maj

17

Wydarzenia dla maj

18

19
20
21
22
23
24
25
Wydarzenia dla maj

19

Wydarzenia dla maj

20

Wydarzenia dla maj

21

Wydarzenia dla maj

22

Wydarzenia dla maj

23

Wydarzenia dla maj

24

Wydarzenia dla maj

25

26
27
28
29
30
31
1
Wydarzenia dla maj

26

Wydarzenia dla maj

27

Wydarzenia dla maj

28

Wydarzenia dla maj

29

Wydarzenia dla maj

30

Wydarzenia dla maj

31

Wydarzenia dla czerwiec

1

Data

maj 03 2024
Kończy się

Czas

19:00 - 20:00

Typ wydarzeń

Msza św. w Klasycznym Rycie Rzymskim

Msza św. w Pierwszy Piątek miesiąca.

Udostępnij:
W każdy pierwszy piątek miesiąca odprawiana jest w kaplicy pw. Wszystkich Świętych msza św. wotywna ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa (msza św. czytana).

Po mszy św. wystawienie Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa. Podczas nabożeństwa odmawiany jest Akt zadośćuczynienia Najświętszemu Sercu Pana Jezusa – tekst zamieszczony w Reprincie Mszału rzymskiego (mszalika codziennego) w przekładzie i opracowaniu benedyktynów tynieckich, wydanego w Poznaniu w 1963 r., na str. 1466. Natomiast w mszaliku z 1949 r.,  znajduje się na stronie 1771 – opracowanym przez benedyktyna O. G. Lefebvre’a. Ten tekst podaję również poniżej:

Akt Zadośćuczynienia (Wynagrodzenia) Najświętszemu Sercu Pana Jezusa

Kapłan: “O Jezu Najsłodszy, któremu za miłość bez granic ludzie w niewdzięczny sposób odpłacają tak wielkim zapomnieniem, opuszczeniem i wzgardą, oto my, rzucając się do stóp Twoich ołtarzy *, szczególnym hołdem czci pragniemy wynagrodzić tę grzeszną oziębłość i krzywdy, jakie ze wszech stron ranią Najmiłościwsze Twoje Serce. Pomni wszelako, że i my sami nie zawsze byliśmy wolni od tych niegodziwości, żalem przeto najgłębszym przejęci, błagamy przede wszystkim o miłosierdzie dla siebie. Jesteśmy gotowi dobrowolnym zadośćuczynieniem wynagrodzić nie tylko za grzechy, któreśmy sami popełnili, ale i za występki tych, co błądzą z dala od drogi zbawienia i zatwardziali w niewierze, nie chcą iść za Tobą, Pasterzem i Wodzem, albo zdeptawszy obietnice Chrztu świętego, zrzucili z siebie najsłodsze jarzmo Twojego prawa.
Wierni: Za te wszystkie opłakania godne występki, chcemy wynagrodzić i każdy z nich pragniemy naprawić.
Kapłan: A więc: brak skromności i wszelki bezwstyd w życiu i strojach, liczne owe sidła zastawione na niewinne dusze, lekceważenie dni świętych, ohydne bluźnierstwa miotane przeciwko Tobie i Twoim Świętym, obelgi rzucane na Twego Namiestnika i na stan kapłański, bezczeszczenie nawet samego Sakramentu Boskiej miłości przez Jego zaniedbywanie i przez okropne świętokradztwa, wreszcie publiczne wykroczenia narodów wyłamujących się spod praw i kierownictwa ustanowionego przez Ciebie Kościoła.
Wierni: Obyśmy krwią własną mogli zmyć te wszystkie zbrodnie!
Kapłan: A tymczasem, by naprawić zniewagi czci Bożej, składamy Ci zadośćuczynienie, jakie Ty sam Ojcu na krzyżu ofiarowałeś i które co dzień na ołtarzach ponawiasz, w połączeniu z zadośćuczynieniem Bogarodzicy Dziewicy, wszystkich Świętych i pobożnych dusz wiernych. Przyrzekamy z głębi serca wynagrodzić – o ile za łaską Twoją stać nas będzie – za przeszłe własne grzechy i obojętność na tak wielką miłość Twoją: przez wiarę stateczną, czyste życie, dokładne zachowanie prawa ewangelicznego, zwłaszcza prawa miłości.
Wierni: Postanawiamy również według sił swoich nie dopuścić do nowych zniewag i jak najwięcej dusz pociągnąć do wstępowania w Twoje ślady.
Kapłan: Przyjmij, błagamy, o Najłaskawszy Jezu, za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, Wynagrodzicielki, ten akt dobrowolnego zadośćuczynienia i racz nas aż do śmierci zachować w wierności obowiązkom Twej świętej służby przez wielki dar wytrwania, przez który wszyscy doszlibyśmy w końcu do tej ojczyzny, gdzie Ty z Ojcem i Duchem Świętym żyjesz i królujesz. Bóg, na wieki wieków.
Wierni: Amen.


ODMAWIANY JEST RÓWNIEŻ
AKT POŚWIĘCENIA RODZAJU LUDZKIEGO NAJŚWIĘTSZEMU SERCU PANA JEZUSA

W swoim brzmieniu jest to akt ustanowiony – uzupełniony przez pap. Piusa XI w 1925 r. Niestety, został “okrojony” już 35 lat później, ponieważ, jak łatwo się domyślić, nie pasował dla nadchodzących “dobrych zmian”, które rozkwitły na Soborze Watykańskim II. Komu to przeszkadzało? [wyrzucony tekst zaznaczony na czerwono]. Próżno szukać więc tej modlitwy w oryginalnym brzmieniu w modlitewnikach wydanych po roku 1957, jak również w mszalikach, gdzie pojawiła się “poprawna treść” tego aktu. Z powodzeniem jednak znajdziemy ten akt w mszaliku z 1949 r., na stronie 1773, opracowanym przez benedyktyna O. G. Lefebvre’a, którego reprint został wydany w 2022 r. [jest do kupienia w Księgarni Sanktus].

K.: O Jezu Najsłodszy, Odkupicielu rodzaju ludzkiego, wejrzyj na nas korzących się u stóp ołtarza Twego.
W.: Twoją jesteśmy własnością i do Ciebie należeć chcemy;
K.: Oto dzisiaj każdy z nas oddaje się dobrowolnie Najświętszemu Sercu Twemu, aby jeszcze ściślej zjednoczyć się z Tobą. Wielu nie zna Ciebie wcale; wielu odwróciło się od Ciebie, wzgardziwszy przykazaniami Twymi. Zlituj się nad jednymi i drugimi, o Jezu Najłaskawszy, i pociągnij wszystkich do Świętego Serca Swego. Królem bądź nam, o Panie, nie tylko wiernym, którzy nigdy nie odstąpili od Ciebie, ale i synom marnotrawnym, którzy Cię opuścili.
W.: Spraw, aby do domu rodzicielskiego wrócili co prędzej i nie zginęli z nędzy i głodu.
K.: Króluj tym, których albo błędne mniemania uwiodły, albo niezgoda oddziela; przywiedź ich do przystani prawdy i jedności wiary, aby rychło nastała jedna owczarnia i jeden pasterz. Królem bądź tych wszystkich, którzy jeszcze błąkają się w ciemnościach pogaństwa lub islamizmu, i racz ich przywieść do światła i królestwa Bożego. Wejrzyj wreszcie okiem miłosierdzia Swego na synów tego narodu, który był niegdyś narodem szczególnie umiłowanym. Niechaj spłynie i na nich, jako zdrój odkupienia i życia, ta Krew, którą oni niegdyś wzywali na siebie. Zachowaj Kościół Swój, o Panie, i użycz mu bezpiecznej wolności. Użycz wszystkim narodom spokoju i ładu. Spraw, aby ze wszystkiej ziemi od końca do końca, jeden brzmiał głos:
W.: Chwała bądź Bożemu Sercu, przez które nam stało się zbawienie; Jemu cześć i chwała na wieki. Amen.

więcej na ten temat: https://breviarium.blogspot.com/2013/11/akt-poswiecenia-rodzaju-ludzkiego.html

Comments are closed.