X. BŁOGOSŁAWIEŃSTWA POŚLUBNE
Po zawarciu małżeństwa Kościół w dalszym ciągu wspiera małżonków modlitwą i błogosławieństwem swoim, wspiera szczególnie żonę i matkę, gdyż małżeństwo ma dla niej o wiele większe znaczenie aniżeli dla mężczyzny, tak pod względem fizycznym jak i uczuciowym.
Zaślubiny Maryi i Józefa
1. Błogosławieństwo młodej małżonki po ślubie.
Udziela go kapłan zaraz po ślubie albo też nieco później. Odmawia wpierw psalm 66 (po łacinie):
Niech się Bóg zmiłuje nad nami i pobłogosławi nam.
Niech nad nami rozświeci Swe Oblicze i zlituje się nad nami…
Następnie psalm 127:
Błogosławieni, którzy się boją Pana,
którzy chodzą po drogach Jego.
Pracę rąk swoich pożywać będziesz,
Błogosławionyś i dobrze ci będzie.
Żona twoją płodna jak winograd
w ścianach domu twojego;
synowie twoi jak latorośle oliwne
dookoła stołu twego.
Oto tak błogosławiony jest człowiek,
który się Pana boi…
Następnie kapłan modli się o pomoc Bożą dla nowo poślubionej małżonki, udziela jej błogosławieństwa, pokrapiając wodą święconą, oraz daje krzyż do ucałowania.
2. Błogosławieństwo matki po urodzeniu dziecka.
Według prawa mojżeszowego niewiasta izraelska 40 dni po narodzeniu pierworodnego syna udawała się do świątyni, aby złożyć ofiarę oczyszczenia za siebie oraz wykup za syna. Maryja temu prawu nie podlegała, poddała się mu jednak dla posłuszeństwa i dla przykładu (święto 2. II).
Według pobożnego zwyczaju i za przykładem Maryi, matka chrześcijanka po urodzeniu dziecka udaje się do kościoła, aby podziękować Bogu za szczęśliwy poród i prosić o błogosławieństwo. Klęczącą u wejścia z świecą zapaloną w ręku kapłan pokrapia wodą święconą.
Następnie odmawia psalm 23:
Pańska jest ziemia i napełnienie jej,
okrąg ziemi i wszyscy, którzy na nim mieszkają…
Któż wstąpi na górę Pańską,
łub kto stanie na miejscu Jego świątyni?
Mąż niewinnych rąk i serca czystego…
Następnie kapłan podaje matce koniec stuły i wprowadza ją do kościoła mówiąc: Wnijdź do świątyni Boga, uczcij Syna Najśw. Maryi Panny, który udzielił ci potomstwa.
Nad matką klęczącą u stopni ołtarza odmawia kapłan następującą modlitwę:
Wszechmogący wieczny Boże, który przez narodzenie Najśw. Maryi Panny boleści rodzących w radość obróciłeś, spojrzyj łaskawie na tę sługę Twoją, która do Twej świątyni dla dziękczynienia radośnie wstępuje i spraw, aby po tym życiu przez zasługi i wstawiennictwo tejże Najświętszej Maryi Panny razem z dzieckiem swoim zasłużyła sobie wnijść do żywota wiecznego. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
Na końcu kapłan powtórnie pokrapia matkę wodą święconą mówiąc:
Pokój i błogosławieństwo Boga wszechmogącego, Ojca i Syna i Ducha Świętego niechaj zstąpi na ciebie i pozostanie na zawsze. Amen.
3. Błogosławieństwa jubileuszowe.
Pobożnym zwyczajem małżonkowie, którzy przeżyli wspólnie lat 25 (jubileusz srebrny) albo lat 50 (jubileusz złoty), udają się do kościoła, aby na tę uroczystą chwilę życia otrzymać osobne błogosławieństwo Kościoła.
Rytuał Rzymski przewiduje następującą obrzędową przemowę do jubilatów:
Dwadzieścia pięć (pięćdziesiąt) lat upłynęło od czasu, gdyście, poważni małżonkowie, zawarli przed ołtarzem Pańskim związek miłości i wierności małżeńskiej. Wielka i uroczysta była dla, was ta chwila, gdy kapłan imieniem Boga Najwyższego wam błogosławił; wielkim i uroczystym jest i dzień dzisiejszy, w którym odnawiacie ślubowanie wasze. — Przed dwudziestu pięciu (pięćdziesięciu) laty z ufnością patrzyliście w przyszłość, dzisiaj z sercem wdzięcznością przepełnionym skierujcie swój wzrok ku przeszłości. Dziękujcie Bogu za wszystkie łaski i dobrodziejstwa, jakimi miłościwie otaczał was przez ubiegłe lata; złóżcie Mu dzięki i za te doświadczeni i krzyże, które Opatrzność Jego zesłała na was dla udoskonalenia duszy waszej. W tym dniu uroczystym zobowiążcie się wobec Boga Wszechmogącego chodzić zawsze drogą, prawości i nieskazitelności; wolni od złudzeń młodzieńczego wieku, poważne swoje lata ozdabiajcie cnotą, poświęćcie się gorętszej służbie Bożej; niech zawsze wami kieruje wzgląd na chwałę Boga Najwyższego i zbawienie duszy nieśmiertelnej. Te postanowienia, te ślubowania złóżcie przed ołtarzem Pańskim jako wonną ofiarę dziękczynną, a Miłosierny i Dobry Bóg przyjmie błagania wasze, otoczy Swoją opieką i udzieli wam potrzebnej wytrwałości w dobrem aż do końca.
Tak, bracia najmilsi w Chrystusie, wszyscy wspólnie, wznieśmy do Pana i Ojca naszego modlitwy pokorne.
Po wstępnych inwokacjach kapłan odmawia nad „małżonkami jubilatami” następującą modlitwę:
Wszechmogący wieczny Boże, całym sercem dzięki Ci składamy, żeś ten związek małżeński, niegdyś w Imię Twoje zawarty mocą Swoją utrzymywać raczył; niech dotychczasowa opieka, którąś nad tymi małżonkami roztaczał, będzie dla nich rękojmią, że nie opuścisz ich nigdy i do wiecznej przygotujesz nagrody. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
Potem kapłan łączy ręce jubilatów stułą, podobnie jak to czynił w dzień ślubu i mówi:
Boże, Ty w ojcowskiej Swej ręce dzierżysz losy każdego człowieka, błogosław tym, którym ja powagą Kościoła św. błogosławię; nie uszczuplaj im dni żywota, daj łaskę, aby posłuszni i poddani woli Twej przyjmowali wszelkie radości i ciężary życia; niech Tobie, Boże i Ojcze nasz, służąc i Ciebie miłując, staną się godnymi wnijść potem do żywota wiecznego. Amen.
Złotym jubilatom wręcza kapłan laskę z krzyżem, mówiąc:
Poważni małżonkowie, weźmijcie łaskę z krzyżem ku podporze waszej starości. Bóg. który prowadził was czasu młodości waszej i czasu sędziwości waszej, was nie opuści. Mocą krzyża postępujcie z cnoty w cnotę, a Zbawiciel wasz Jezus Chrystus będzie was wspierał i utrzymywał. Amen.
Pokropieniem święcona wodą kończą się obrzędy jubileuszowe, a rozpoczyna się Msza św. jubileuszowa.
