SZAFARZ SAKRAMENTU BIERZMOWANIA
Szafarzem sakramentu nazywamy tego, kto posiada władzę i prawo udzielania sakramentu. Szafarzem Sakramentu Bierzmowania jest biskup, gdyż on jest następcą apostołów. Wiadomo zaś, że w pierwotnym Kościele tylko apostołowie bierzmowali, gdyż tylko oni posiadali pełnię władzy. Dzieje Apostolskie przekazały nam wiadomość, że w Samarii głosił ewangelię diakon Filip. On to wielu chętnych przyjął do Kościoła Chrystusowego, udzielając im Sakramentu Chrztu świętego. Nie bierzmował ich jednak. Dopiero, gdy do Samarii przybyli apostołowie Piotr i Jan, otrzymali nowoochrzczeni z ich rąk Ducha Świętego. O podobnym wypadku wiemy z życia św. Pawła apostoła. I on bierzmował w Efezie tych, których inni chrzcili. Zwykle więc udziela Sakramentu Bierzmowania biskup i dlatego nazywamy go zwyczajnym szafarzem tego sakramentu.
Zdarzają się jednak wypadki nadzwyczajne, kiedy nawet kapłanowi wolno bierzmować. Wtedy mówimy, że kapłan jest nadzwyczajnym szafarzem Sakramentu Bierzmowania. Ażeby kapłan mógł bierzmować, musi otrzymać osobne upoważnienie papieskie. Zdarza się to najczęściej na misjach, gdyż właśnie tam jest to zupełnie uzasadnione. Albowiem odległości poszczególnych placówek misyjnych są niekiedy bardzo wielkie i ogromnie trudno byłoby biskupowi wszędzie dotrzeć. Poza tym właśnie tym chrześcijanom, którzy świeżo zostali nawróceni z pogaństwa i w wierze świętej nie są jeszcze utwierdzeni, którzy żyją w otoczeniu swych niewierzących współbraci i może są nawet przez nich prześladowani, jest ten sakrament mocy Ducha Świętego bardzo potrzebny. Ale i w krajach od dawna katolickich zdarzało się, że jeszcze wielu chrześcijan szło przez życie i umierało bez Sakramentu Bierzmowania, Dlatego też z dniem 1 stycznia 1947 roku weszło w życie nowe rozporządzenie Świętej Kongregacji Sakramentów, udzielające księżom władzy bierzmowania. Ale nie wszystkim wiernym może kapłan udzielać Sakramentu Bierzmowania. Może to uczynić tylko w stosunku do tych wiernych, którzy z powodu choroby, sprowadzającej zazwyczaj śmierć, znaleźli się w wielkim niebezpieczeństwie życia. Ale nawet tak ograniczona władza bierzmowania nie odnosi się do wszystkich kapłanów. Posiadają wspomnianą władzę tylko ci kapłani, którzy bądź to są proboszczami, bądź też pełnią funkcje proboszczów. Nie mogą więc bierzmować, np. wikariusze, chociaż zajęci są w duszpasterstwie. Proboszczowie zaś, posiadający władzę bierzmowania, mogą z niej korzystać tylko na terenie swojej parafii i tylko osobiście. Ponieważ władza bierzmowania kapłanów odnosi się tylko do chorych, znajdujących się w prawdziwym niebezpieczeństwie życia, stąd też nie mogą oni bierzmować żołnierzy przed bitwą, albo cywilów przed nalotem bombowym, gdyż nie są oni w tej chwili ciężko chorzy.
Mimo tak licznych ograniczeń przyznanie proboszczom władzy bierzmowania jest bardzo charakterystyczne. Dowodzi to, że Kościół Katolicki, który zna słabości ludzkiej natury, czyni wszystko, ażeby swoim wiernym zapewnić zbawienie. Miejscem udzielenia bierzmowania może być każde miejsce godziwe. Zwykle biskupi bierzmują w kościele, ale w wypadku wielkiej liczby kandydatów i szczupłości kościoła bierzmują na dziedzińcu przykościelnym, jak to obserwujemy przy wizytacjach biskupich. Także czas udzielania bierzmowania nie jest ściśle oznaczony. Można i w rzeczywistości udziela się go o każdej porze roku. Najstosowniejszym jednak okresem jest uroczystość Zesłania Ducha Świętego oraz jego oktawa. Dlatego też starają się biskupi, ażeby w tym czasie wybierzmować swoich diecezjan przynajmniej w swoich stolicach.
